Ζέφη Δημαδάμα: Να μην επιστρέψουμε στην προηγούμενη κανονικότητα

Ζέφη Δημαδάμα: Να μην επιστρέψουμε στην προηγούμενη κανονικότητα

*Της Ζέφη Δημαδάμα

Η “επόμενη μέρα” της πανδημίας αποτελεί ίσως το κρισιμότερο ζητούμενο των ημερών. Η επαναφορά των κρατών στους προηγούμενους ρυθμούς στην οικονομία, στις αγορές και στα εργασιακά ζητήματα αποτελεί μια καθοριστική παράμετρο αλλά και ένα πολλαπλό στοίχημα.

Στο σχεδιασμό της “επόμενης μέρας” θα πρέπει να αποφασισθούν και να υλοποιηθούν πολιτικές για την τόνωση της οικονομίας και της κοινωνίας, στις οποίες όμως πρέπει να συμπεριληφθούν μέτρα κοινωνικής προστασίας και αντιμετώπισης των ενισχυόμενων ανισοτήτων.

Την περίοδο αυτή θα την θυμόμαστε για δεκαετίες καθώς θα είναι η τομή στο διάστημα προ-κορονωιού και μετα-κορωνοιού, όπως θα θυμόμαστε και τις επιλογές μας, οι οποίες θα επαναπροσδιορίσουν πολλές από τις καθημερινές μας συνήθειες αλλά και πολλές οικονομικές και πολιτικές αλλαγές. Το ζητούμενο είναι προς ποια κατεύθυνση…

Σε αυτό το πλαίσιο θα πρέπει να επανεξετάσουμε τον τρόπο με τον οποίο εκφράζουμε στοιχειώδεις έννοιες, όπως πχ την έννοια της αλληλεγγύης με στόχο την οικοδόμηση ενός ολοκληρωμένου “Οδικού Χάρτη” συνεργασίας με δικαιοσύνη για όλους.

Οι ανισότητες διευρύνονται σε όλους τους τομείς, στην υγεία, στην εκπαίδευση, στην εργασία σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον με εύθραυστες ισορροπίες για τους ευάλωτους και τους αδύναμους, είτε αναφερόμαστε σε κράτη, είτε σε ομάδες πολιτών.

Φαίνεται αδύνατο σχεδόν η κρίση να αποτελέσει καταλύτη για την επίτευξη των στόχων της μείωσης των ανισοτήτων, καθώς οι συνθήκες είναι δύσκολες και απρόβλεπτες.

Ωστόσο, η φτώχεια και οι ανισότητες δεν είναι θέμα της “μοίρας” ή της “τυχαιότητας”, αλλά σε μεγάλο βαθμό το αποτέλεσμα οικονομικών και πολιτικών επιλογών.

Χρήσιμο θα ήταν επομένως να μην επιστρέψουμε στην κανονικότητα που είχαμε πριν από αυτήν την πανδημία, αλλά σε μια άλλη κανονικότητα με νέες προϋποθέσεις. Γιατί η επιστροφή στην κανονικότητα όπως τη γνωρίζαμε θα σήμαινε τη μη αντιμετώπιση των τρωτών σημείων που η κρίση έχει φέρει στο φως, όπως η έλλειψη ισχυρής δημόσιας υγείας, οι  τεράστιες παγκόσμιες και τοπικές ανισότητες, η ρύπανση των θαλασσών και η περιβαλλοντική επιβάρυνση, η κλιματική κρίση αλλά και ο περιορισμός των δημοκρατικών κανόνων που είναι θεμελιώδεις για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τη διασφάλιση της κοινωνικής συνοχής.

Ήδη έχουμε εργαλεία στα χέρια μας για την αντιμετώπιση των προαναφερθέντων.  Η Ατζέντα 2030 του ΟΗΕ και οι 17 Στόχοι για την Βιώσιμη Ανάπτυξη (SDG) από το 2015 με ορίζοντα υλοποίησης το 2030, αποτελούν ένα σημαντικό Οδικό Χάρτη της παγκόσμιας κοινότητας.

Είναι μια ασφαλής διέξοδος, το μονοπάτι που χρειαζόμαστε για να εξασφαλίσουμε έναν ασφαλέστερο, πιο δίκαιο και πιο βιώσιμο κόσμο στοχεύοντας σε 17 στόχους που θα διασφαλίσουν ένα καλύτερο μέλλον για την ανθρωπότητα.

Όλα τα παραπάνω πρέπει να τα υλοποιήσουμε, τώρα όχι αύριο, με βασική προϋπόθεση τη συστηματική, διεθνή  συνεργασία  με στόχο την οικοδόμηση δικαιότερων κοινωνιών. Αυτός είναι ο ασφαλής και δίκαιος δρόμος για την “επόμενη μέρα” και ο covid-19 το απέδειξε με ιδιαίτερα δραματικό τρόπο.

Το αν θα επιλέξουμε ή όχι να τον ακολουθήσουμε είναι το μεγάλο στοίχημα…

*Η Ζέφη Δημαδάμα είναι Αντιπρόεδρος Γυναικών Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος – Αναπλ. Εκπρόσωπος Τύπου ΚΙΝΑΛ

Οι απόψεις που δημοσιεύονται στο politicalbank.gr είναι προσωπικές και εκφράζουν τον συγγραφέα.