Μάρκος Μπόλαρης: Συνεχίζουμε…

Μάρκος Μπόλαρης: Συνεχίζουμε…

Του Μάρκου Μπόλαρη*

Είχαν έλθει στο Υπουργείο,

Επικεφαλής ο Αρχιεπίσκοπος Βορείου Γερμανίας, Λουθηρανός. Ισχυρή προσωπικότητα. Εικοσαμελής η συνοδεία. Καθηγητής της Γερμανικής Θεολογικής Σχολής μετέφραζε.

Ήταν τέτοιες ημέρες.

Μεσούντος Οκτωβρίου μηνός.

Συναντηθήκαμε σε μία από τις αίθουσες  συνεδριάσεων.

Πρόδηλη υπεροψία. Συζητήσαμε. Μεταναστευτικό. Ευρωπαϊκή πορεία. Και εν τέλει ανακοίνωσαν ότι το πρόγραμμά τους προβλέπει επίσκεψη στα Καλάβρυτα για να αποτιμήσουν φόρο τιμής στους εκτελεσθέντες.

Περίπου καυχόμενοι.

Ως δικαιωμένοι που έπραξαν, που πράττουν το χρέος τους.

Ήταν οι μέρες που έφερα το συναισθηματικό  φορτίο, οι μέρες που τυραννούσε το μυαλό μου η ιστορική μνήμη της πρώτης μεγάλης σφαγής που διέπραξε ο Γερμανικός Στρατός, της εκτέλεσης όλων των ανδρών κατοίκων και της ολοσχερούς καταστροφής διά εμπρησμού δύo όμορφων ημιορεινών χωριών στο Κερδύλλιον όρος, που είναι το φυσικό σύνορο των Νομών Θεσσαλονίκης και Σερρών, των Άνω και Κάτω Κερδυλλίων.

Στην απέναντι όχθη του Στρυμόνα από την φημισμένη Αμφίπολη είναι τα Κερδύλλια. Ψηλότερα στο βουνό ώστε σαν από βίγλα να έχει κανείς εξαιρετική  θέα του συνόλου της οχυράς Αθηναϊκής αποικίας των Αμφιπολιτών, να αγναντεύει το χρυσοφόρο Παγγαίο και την κοιλάδα των Πιερίδων Μουσών στην ανατολή, να χρυσαφίζει, στην μεριά του νοτιά, την ματιά του στα νερά του Στρυμονικού κόλπου και του Βόρειου Αιγαίου, να καμαρώνει το υπερήφανο παράστημα του Άθωνα που ορθώνει τα 2.033 μέτρα στην καρδιά του Αιγαίου, να απλώνει στο βορρά το βλέμμα στο Σερραϊκή πεδιάδα, μέχρι το Μενοίκιο, μέχρι το όρος Κερκίνη και να θωρεί το αγέρωχο Φαλακρό που στέκεται ως τείχος προστασίας πάνω από την Δράμα.

Τα Κερδύλλια που, από τους αρχαίους χρόνους  μέχρι σήμερα και πάλιν, εποπτεύουν την κίνηση επί της αυτοκρατορικής Εγνατίας Οδού, σε σημείο πύκνωσης της ιστορίας, εάν αναλογιστεί κανείς τον μέγιστο Αισχύλο, που πριν συγγράψει τα αξεπέραστα μνημεία τέχνης και λόγου, τις Τραγωδίες του, πολέμησε και στον Μαραθώνα και στην Σαλαμίνα και στις Πλαταιές, τον Αισχύλο, πρώτο της αξεπέραστης Τριανδρίας των τραγωδών, που περιγράφει στους Πέρσες του την πανωλεθρία του περσικού στρατεύματος στον Στρυμόνα, όταν πανικόβλητοι, ηττημένοι και ταπεινωμένοι επιστρέφουν στην Περσία, βρίσκουν παγωμένο τον Στρυμόνα, επιχειρούν διάβαση κι ο Στρυμόνας, τι Έλληνας Θεός κι αυτός, σπάζει τον πάγο, με αποτέλεσμα να πέσουν και να χαθούν στον παγωμένο ρου του ποταμού δεκάδες, εκατοντάδες πάνοπλοι Πέρσες στρατιώτες.

Κι ήταν μάρτυρες οι Αμφιπολίτες κι οι ορεσίβιοι χωρικοί του Κερδυλλίου όρους, αυτοί που ιστόρησαν στον Αισχύλο, για να διασωθεί στην παγκόσμια λογοτεχνία το γεγονός της μεροληψίας του Θεού Στρυμόνα υπέρ των Ελλήνων. Κι οι ίδιοι μαρτυρούν, εν λίθοις φθεγγομένοις και τα της μάχης ενώπιον των τειχών της Αμφίπολης, όταν οι Σπαρτιάτες υπό τον Βρασίδα εκμεταλλεύτηκαν την ολιγωρία των πλεονεκτούντων αριθμητικά Αθηναίων για να τους τρέψουν σε φυγή, και τούτη την ολιγωρία αδίκως χρεώθηκε ο μέγιστος Θουκυδίδης, στρατηγός τότε που με πλοία του Αθηναϊκού στόλου, ναυλοχούσε στη Θάσο. Ίσως σ’ αυτήν την αδικία της Εκκλησίας του Αθηναϊκού Δήμου να οφείλουμε το ανεπανάληπτο έργο, την απαρχή της Ιστορίας, αφού ο στρατηγός Θουκυδίδης αποτραβήχτηκε από την ενεργό συμμετοχή στα του πολέμου, εγκαταστάθηκε στην Σκαπτή Ύλη, κάπου κοντά στο Παγγαίο , όπου συνέλεξε το υλικό και χάρισε στην Ελλάδα, τί λέω, στην ανθρωπότητα, έργο αθάνατο, Κτήμα ες αεί!

Ομοίως από το ύψος τούτων των χωριών, οι παροικούντες  αποχαιρέτησαν και κατευόδωσαν τον στόλο του ΜεγΑλέξανδρου, καθώς έβγαινε από την Κερκινίτιδα λίμνη στο Αιγαίο για να ακολουθεί παρακτίως το ελληνικό στράτευμα που ξεκινούσε την εποποιία του κατά των Περσών  στην Ανατολή.

Από την δύση, αργότερα κατέφθασε ο ρωμαϊκός στρατός του Οκτάβιου Αύγουστου, διερχόμενος την καλοφτιαγμένη γέφυρα του Στρυμόνα στην Αμφίπολη, υπολείμματα της οποίας σώζονται μέχρι σήμερα στον εκτεταμένο αρχαιολογικό της χώρο,  για να εκδικηθεί τους δολοφόνους του Καίσαρα στην μάχη των Φιλίππων , στις ανατολικές υπώρειες του Παγγαίου.

Πύκνωση ιστορική!

Κι αναγκάστηκα να ρωτήσω τον  Αρχιεπίσκοπο των Λουθηρανών της Βορείου Γερμανίας:

Γνωρίζετε άραγε πόσα Καλάβρυτα έχουμε στην Ελλάδα;

Με κοίταξε διερευνητικά.

Ναι, συνέχισα, γνωστά είναι τα Καλάβρυτα, το Δίστομο, η Κάντανος, ο Χορτιάτης …

Γνωρίζετε όμως πόσα είναι ;

Σέβομαι πράγματι την προαίρεσή σας να αποτίσετε φόρο τιμής στους εκτελεσθέντες από τον Γερμανικό στρατό κατοίκους των Καλαβρύτων!

Αλλά, γνωρίζετε πόσο μάτωσε η Ελλάδα στους χρόνους της Κατοχής από την εγκληματική δράση των γερμανικών στρατευμάτων;

Ματωμένος είναι ο χάρτης!

Κατακόκκινος!

Κάθε τόπος και μαρτυρικά χωριά, κωμοπόλεις, πόλεις!

Πύκνωση ιστορίας,

Ματωμένο λουλούδι  αγώνων, μαρτυρίων, θυσιών, αίματος αλλά και παλικαριάς, ηρωισμού αγώνων για την Λευτεριά!

Απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη!

Κι ένας Λαός μικρός

Κι ένας Λαός Μέγας που μάχεται!

Πολυκύμμαντη διαδρομή!

Αλλά στο κατάρτι μας παντοτινά ο Ήλιος ο Ηλιάτορας,

καθώς ψάλλει περήφανα ο Οδυσσέας Ελύτης,

περιγράφοντας την απαράμιλλη πορεία,

τον διαχρονικό ιστορικό μας πλου!

Συνεχίζουμε!

Παρά τους μηδίζοντες, τους εφιάλτες, τους γερμανοτσολιάδες, τους λαδοβούλγαρους,

τους ρεαλιστές, τους συναινούντες…

Συνεχίζουμε!

 

*Μάρκος Μπόλαρης. Νομικός – Πρώην Υπουργός

Οι απόψεις που δημοσιεύονται στο politicalbank.gr είναι προσωπικές και εκφράζουν τον συγγραφέα.