H αναγκαιότητα για παγκόσμια συλλογική λειτουργία και συνεννόηση είναι υπεράνω κάθε «εθνικού» στόχου

H αναγκαιότητα για παγκόσμια συλλογική λειτουργία και συνεννόηση είναι υπεράνω κάθε «εθνικού» στόχου

*Του Σωκράτη Ξυνίδη

Από τη μια αντιλήψεις όπως ο «κινέζικος» ιός του κ. Τράμπ. Η κλασσική βρετανική ιδιορρυθμία του κ. Τζόνσον. Η ιδιότυπη μοναρχία του κ. Όρμπαν. Η τριτοκοσμική απολυταρχική υπεροψία του κ. Ερντογκάν. Η πολιτική και οικονομική αντίληψη «πρωτόκολλο» της κ. Μέρκελ. Η λογική «κάθε πολιτεία να φροντίσει τα του οίκου της» σε σχέση με την πανδημία στις ΗΠΑ. Και τα συμπτώματα διάλυσης και επιμερισμού πολλαπλασιάζονται.

Γέμισε «απόψεις» το διαδίκτυο για το πόσο ευθύνεται η λεγόμενη παγκοσμιοποίηση για την εξάπλωση του ιού. Η λεγόμενη παγκοσμιοποίηση εμφανίζεται ως μια συνωμοσία των πολύ λίγων προκειμένου να εκμεταλλευτούν και να ελέγξουν τους πάρα πολλούς. Τα πρόσωπα θεοποιούνται ή δαιμονοποιούνται, προκειμένου να δώσουν λύση στην ανασφάλεια του μικρού, μίζερου και αδύναμου πολίτη.

Από την άλλη η Παγκόσμια Κοινότητα μέσω των διεθνών Οργανισμών, η κοινωνία των πολιτών που αυτοοργανώνονται και αυτοπειθαρχούν, προκειμένου να θεραπεύσουν τις ελλείψεις των συστημάτων διακυβέρνησης, ο επιστημονικός κόσμος που συνεργάζεται και αλληλοϋποστηρίζεται παγκοσμίως προκειμένου να δώσει τη θεραπεία και εμβόλιο στο ανθρώπινο γένος. Οι συλλογικότητες και οι συλλογικές προσπάθειες και αντιλήψεις είναι αυτές που αλλάζουν τα δεδομένα και άρα τις εξελίξεις, άσχετα με το ότι θα αναδειχθούν ή θα καταβαραθρωθούν πρόσωπα μέσα από το γύρισμα του μύλου της ιστορίας.

Η λεγόμενη παγκοσμιοποίηση δεν είναι κάτι διαφορετικό από την τεχνολογική πρόοδο. Είναι ο δρόμος της ανθρωπότητας. Όσοι αντιδρούν θυμίζουν την Ιερά Εξέταση την εποχή του Μεσαίωνα, που καταδίκασε τη θρησκευτική πίστη σε ταύτιση με την οπισθοδρόμηση.

Σήμερα αποδεικνύεται όσο ποτέ – τουλάχιστο μιλώντας για την ζώσα γενιά – ότι η αναγκαιότητα για παγκόσμια συλλογική λειτουργία και συνεννόηση είναι υπεράνω κάθε «εθνικού» στόχου. Ή όλοι μαζί θα προχωρήσουμε ή όλοι μαζί θα καταστραφούμε και θα δυστυχήσουμε. Ευτυχώς το ανθρώπινο ένστικτο επιβίωσης δείχνει ότι δεν έχει χαθεί.

*Σωκράτης Ξυνίδης

Νομικός, πρώην Υπουργός

Tagged with